Gorący róg
Róg ekranu, który coś uruchamia, gdy wjedzie się w niego wskaźnikiem — przegląd okien, wygaszacz, przełącznik okien — bo róg to jedyny cel na ekranie, w który nie sposób nie trafić.
Pomysł opiera się na prawie Fittsa: cel przy krawędzi ekranu jest w jednym kierunku praktycznie nieskończenie duży, a róg — w dwóch. Wskaźnik zatrzymuje się tam, choćby nie wiem jak mocno rzucić myszą. Pierwszy wykorzystał to wygaszacz After Dark w 1989 roku: jeden róg uruchamiał go natychmiast, drugi go wstrzymywał. Mac OS X uczynił z tego funkcję systemową w 2003 roku, gdy Exposé w Panther dostało „Active Screen Corners”, pozwalające przypisać każdemu rogowi przegląd okien, pulpit lub wygaszacz. W świecie X róg był długo szczególnym przypadkiem przerzucania krawędzią (edge flipping), czyli przełączania pulpitów przy krawędzi w fvwm i jego krewnych, a Compiz zamienił rogi w wyzwalacze swoich efektów.
Dwa środowiska postawiły na to cały interfejs i dostały różne werdykty. GNOME 3 (2011) umieściło jeden gorący róg w lewym górnym rogu, otwierający przegląd Activities, bez żadnego przycisku, i przez lata słyszało, że użytkownicy otwierają przegląd za każdym razem, gdy sięgają, by zamknąć okno; opcja wyłączenia w końcu się pojawiła. Windows 8 (2012) ukrył panel Charms, Start i przełącznik aplikacji w czterech rogach, bez jednego piksela sygnalizującego ich istnienie, a Windows 10 usunął to wszystko. KDE Plasma umieściło rogi w sekcji „Krawędzie ekranu” z regulowanym opóźnieniem, co jest kompromisem, na jaki zdecydowała się większość środowisk: funkcja istnieje, ale trzeba jej poszukać.