Dyskietka wysokiej gęstości (HD)
Klasa dyskietek, która podwoiła pojemność do 1,44 MB dzięki twardszej warstwie magnetycznej i dwukrotnie większej liczbie sektorów na ścieżce.
Krok naprzód względem podwójnej gęstości przyniósł IBM PC/AT w 1984 roku (1,2 MB na 5,25 cala) i PS/2 w 1987 (1,44 MB na 3,5 cala). Sztuczka polegała na nośniku o wyższej koercji — około 720 oerstedów wobec 300 przy podwójnej gęstości — który utrzymuje gęstszy wzór strumienia bez rozmazywania go przez samorozmagnesowanie.
Dyskietka HD 3,5 cala mieści po 80 ścieżek po 18 sektorów po 512 bajtów na stronę, zapisywanych w MFM z prędkością 500 kbit/s. Dodatkowy otwór w obudowie pozwala napędowi rozpoznać typ nośnika i zapisywać z właściwą mocą. Stała się standardem, który dotrwał do lat 2000.