Algorytm lejka (funnel algorithm)
Wyznacza prawdziwie najkrótszą ścieżkę przez korytarz trójkątów navmesha, gdy wyszukiwanie ścieżki ustaliło już, które trójkąty trasa przecina.
A* na navmeshu daje listę trójkątów, a nie ścieżkę. Naiwne łączenie środków trójkątów daje niepotrzebnie długi zygzak. Algorytm lejka traktuje natomiast wspólne krawędzie kolejnych trójkątów jako ciąg portali i rozpina lejek między lewą a prawą stroną. Zawęża go krawędź po krawędzi; gdy tylko lewa i prawa strona się przetną, w najbardziej wewnętrznym narożniku stawia punkt trasy i zaczyna nowy lejek od tego miejsca. Efekt przypomina naciąganie sznurka wzdłuż korytarza.
Podstawy położyli Hershberger i Snoeyink (1994); świat gier zna go głównie dzięki zwartemu „simple stupid funnel algorithm” Mikko Mononena. To oczywisty etap końcowy między przeszukaniem trójkątów a linią, którą agent faktycznie przechodzi.