Form factor
Uzgodniony kształt fizyczny podzespołu — wymiary, otwory montażowe i rozmieszczenie złączy, dzięki którym części od różnych producentów do siebie pasują.
Form factory to standaryzacja w najbardziej namacalnej postaci. ATX, opracowany przez Intela w 1995 r., ustalił rozmiar płyty głównej i położenie złącza zasilania, i przetrwał trzydzieści lat, bo cały ekosystem obudów i zasilaczy na nim stoi. Ta sama logika rządzi dyskami 2,5 cala, kartami M.2, jednostkami rack i modułami pamięci: gdy wymiary są zablokowane, setka producentów może konkurować tym, co jest w środku, a nie tym, czy to w ogóle pasuje.
Cena to bezwładność. ATX wciąż nosi ślady rozstawu slotów dobranego pierwotnie pod karty ISA, a długości kart M.2 (2280, 2242) kodują milimetry, o których mało kto myśli, a wszyscy muszą ich przestrzegać. Nowe form factory przebijają się więc tylko wtedy, gdy zmienia się coś fundamentalnego — jak wtedy, gdy SSD uczyniły zatokę na dysk zbędną, a karta trafiła prosto na płytę.