flwm

Bill Spitzak napisał toolkit FLTK, Fast Light Toolkit, w studiu efektów Digital Domain pod koniec lat 90. dla programu do kompozycji Nuke, żeby uciec od Motifa. Wkrótce potem powstał flwm, jako dowód, że to wystarczy, by zbudować na tym cały menedżer okien. Wzorem był wm2 Chrisa Cannama: pasek tytułowy to wąski pas wzdłuż lewej krawędzi okna z tekstem obróconym o dziewięćdziesiąt stopni, więc kosztuje szerokość, a nie wysokość — na ekranach, gdzie brakowało wysokości. Ani rzędu ikon, ani przycisków wartych wzmianki; menu na oknie głównym wymienia otwarte okna i pulpity.

Program ma kilkadziesiąt kilobajtów i działa, zanim terminal zdąży się narysować. To dało mu niszę, w którą FVWM i Enlightenment nigdy nie mierzyły: minimalistyczne dystrybucje. Tiny Core Linux wybrał flwm jako domyślny, w wariancie flwm_topside z paskiem tytułowym u góry dla tych, którym nie chce się przechylać głowy. Od tamtej pory flwm wiedzie spokojne życie, będące przywilejem skończonego programu: nie ma wydań, na które trzeba czekać, i nic się nie psuje.