Przerzutnik (flip-flop)

W 1918 roku William Eccles i F. W. Jordan opisali układ dwóch lamp elektronowych połączonych tak, że każda wyłączała drugą. Wyjście mogło przyjmować jeden z dwóch stanów, oba stabilne, i zostawało tam, dokąd je ostatnio popchnięto. Była to pierwsza pamięć bez ruchomych części: bez krzywki, bez kotwicy przekaźnika, tylko dwa stany trwające tak długo, jak zasilanie. Nazwali go przekaźnikiem wyzwalającym i myśleli o radiotelegrafii.

Akumulatory ENIAC-a były licznikami pierścieniowymi zbudowanymi z przerzutników, po dziesięć stopni na cyfrę dziesiętną, i spora część z 18 000 lamp maszyny siedziała właśnie tam. Colossus liczył tak samo, z szybkością tysięcy znaków na sekundę. Dopóki lampa kosztowała więcej niż tygodniówka, każdy bit był decyzją budżetową.

Potem przyszły odmiany: SR, D, JK i T; zatrzaski czułe na poziom, pozostające przezroczyste, gdy zegar jest wysoki, oraz przerzutniki wyzwalane zboczem, które łapią wartość w samym przejściu. Rejestr procesora to przerzutniki. Komórka SRAM to sześć tranzystorów w tym samym bistabilnym układzie. Układ synchroniczny to w gruncie rzeczy przerzutniki z logiką kombinacyjną pomiędzy nimi — sto lat po Eccles i Jordanie.