filemgr

filemgr pokazywał katalog jako ikony w oknie XView, z klikalną ścieżką u góry i polem Goto do skoku w dowolne miejsce. Był centrum DeskSet: plik przeciągnięty na mailtool stawał się załącznikiem, na printtool — zleceniem druku, na Text Editor — otwartym dokumentem, a na Wastebasket, własne okno kosza, — plikiem, który tam leżał do opróżnienia. O tym, jaką ikonę dostanie plik i co uruchomi dwukrotne kliknięcie, decydowało nie rozszerzenie, lecz Classing Engine, baza typów OpenWindows, która patrzyła na bajty magiczne i wzorce nazw, a edytowało się ją narzędziem o nazwie binder.

Na rok 1990 był to system dobrze przemyślany, a dtfile z CDE odziedziczył zarówno pomysły, jak i większość pojęć, tyle że z typami danych w plikach .dt zamiast Classing Engine. Nie przetrwał wygląd: zaokrąglone przyciski i pinezki OPEN LOOK ustąpiły szarym fazom Motifa, a sporo użytkowników Suna trzymało się OpenWindows długo w erę Solarisa 2 właśnie dlatego, że filemgr wydawał się szybszy od następcy.