Atak przez wstrzykiwanie błędów
Atak przez wstrzykiwanie błędów sprawia, że sprzęt źle liczy, a klucz odczytuje się z błędnych wyników.
Skok napięcia, impuls laserowy albo źle wymierzone zbocze zegara mogą sprawić, że obliczenie kryptograficzne się potknie. W 1997 roku Boneh, DeMillo i Lipton pokazali, że jeden błędny podpis RSA-CRT wystarczy, by ujawnić liczby pierwsze, a z nimi klucz. Atak wymaga fizycznego dostępu, ale często łatwo go zapewnić: karta chipowa, telefon albo HSM w serwerowni, którą nikt od lat nie sprzątał.
Środki zaradcze to redundantne obliczenia i sprawdzanie wyniku, zanim opuści układ. Kosztują czas i krzem, a nowy błąd w implementacji może otworzyć drogę obejścia.