Papier składankowy
Papier do drukarek w postaci jednej długiej wstęgi, złożonej zygzakiem wzdłuż perforacji — standardowy nośnik centrum danych przez cztery dekady.
Drukarki wierszowe i igłowe nie pobierały pojedynczych kartek, lecz nieprzerwaną wstęgę, która sama składała się w tacy wyjściowej, kartka po kartce, wzdłuż poprzecznych perforacji. Dominowały dwie szerokości: 14⅞ × 11 cali dla wydruków 132-kolumnowych oraz 9½ × 11 cali, które po oderwaniu pasków transportowych stawały się formatem letter. Wiele papieru drukarskiego miało blade zielone pasy na naprzemiennych grupach wierszy — greenbar — by oko mogło śledzić linię na 132 kolumnach bez gubienia się.
Formularze wielowarstwowe z kalką lub papierem samokopiującym dawały nawet sześć kopii przy jednym uderzeniu, a po wydruku pracował cały park maszyn: burster rozcinał wstęgę na kartki, decollator oddzielał kopie od kalek. Format zniknął wraz z drukiem uderzeniowym — drukarki laserowe chcą luźnych kartek.