Wykładniczy sweep sinusoidalny
Sinusoida przesuwająca się logarytmicznie przez całe pasmo, służąca do pomiaru odpowiedzi impulsowej pomieszczenia lub urządzenia, z zaskakująco wygodnym odseparowaniem zniekształceń.
Angelo Farina przedstawił tę metodę na konwencji AES w 2000 roku. Odtwarza się sweep o wykładniczo rosnącej częstotliwości, nagrywa wynik i splata nagranie z filtrem odwrotnym — odwróconym w czasie sweepem z kompensacją amplitudy. Na wyjściu dostajemy odpowiedź impulsową. Sztuczka polega na tym, że harmoniczne powstające przez nieliniowość głośnika lądują w czasie przed odpowiedzią liniową i można je odciąć oknem, podczas gdy starsze metody, np. szum MLS, rozmazują zniekształcenia na cały pomiar.
Sweepy wykładnicze wkładają też więcej energii w bas, gdzie pomieszczenia sprawiają najwięcej kłopotów, i dają znacznie lepszy stosunek sygnału do szumu niż klaśnięcie czy pistolet startowy. To standardowy sposób rejestrowania przestrzeni do pogłosu konwolucyjnego i pomiarów pod korekcję akustyki pomieszczenia; ten sam pomiar daje przy okazji THD dla każdej harmonicznej.