Maszyna perkusyjna
Elektroniczny instrument odtwarzający zaprogramowane partie perkusji — pierwotnie miał zastąpić perkusistów, potem stał się osobnym gatunkiem.
Najwcześniejsze automaty rytmiczne, jak Sideman firmy Wurlitzer z 1959 roku, odtwarzały gotowe wzory, np. bossa novę czy walca, dla domowych organistów. Programowalność pojawiła się w latach 70., a rok 1980 przyniósł dwie rzeczy: LM-1 Rogera Linna odtwarzał cyfrowe sample prawdziwej perkusji, a TR-808 Rolanda syntezował analogowe dźwięki, które w ogóle nie przypominały bębnów. Pierwszy był produktem profesjonalnym. Drugi okazał się klapą, trafił tanio na rynek wtórny i stał się fundamentem hip-hopu, electro i techno.
Wzory pisze się zwykle w sekwencerze krokowym z 16 krokami na takt, po jednym przycisku na szesnastkę. Synchronizację z innym sprzętem zapewniały najpierw impulsy, potem zegar MIDI. Dziś większość automatów perkusyjnych to oprogramowanie, ale rząd przycisków przetrwał.