.forward
Plik tekstowy w katalogu domowym, który każe serwerowi pocztowemu wysyłać twoją pocztę gdzie indziej.
Sendmail, a za nim większość uniksowych serwerów pocztowych, czytał ten plik przed dostarczeniem czegokolwiek do lokalnej skrzynki. Każda linia była adresatem: innym adresem, plikiem, do którego dopisywano list, albo programem po znaku potoku, na przykład |/usr/bin/vacation. Linia \username zachowywała lokalną kopię bez wpadania w pętlę przekazywania. Studentom z kontami na trzech maszynach pozwalał czytać całą pocztę w jednym miejscu.
Potok zmieniał plik w małe API programistyczne: autoodpowiedzi, filtrowanie procmailem, sortowanie do folderów. Czynił go też groźnym, bo poczta była wykonywana z uprawnieniami użytkownika. Sendmail nauczył się więc odrzucać pliki, do których zapisu miał prawo ktokolwiek inny — gdy ktoś najpierw pokazał, dlaczego.