Akcesorium biurkowe
Małe programy, takie jak kalkulator, notatnik i budzik, które można było otworzyć z menu Apple podczas działania właściwej aplikacji: sposób Macintosha na udawanie wielozadaniowości w 1984 roku.
Pierwszy Macintosh uruchamiał jeden program naraz, a Apple i tak chciało, by dało się policzyć sumę w kalkulatorze, gdy list leży otwarty w MacWrite. Rozwiązanie, zaprojektowane przez Andy’ego Hertzfelda, polegało na tym, by pisać te drobne narzędzia jako sterowniki urządzeń (zasoby typu DRVR), a nie jako aplikacje. Toolbox mógł załadować takie akcesorium do pamięci działającej aplikacji i przekazać mu okno, a aplikacja musiała tylko przekazywać dalej zdarzenia. W menu Apple znajdowały się Calculator, Alarm Clock, Note Pad, Key Caps, Scrapbook, Puzzle, Control Panel i Chooser; kolejne instalowało się w pliku System za pomocą Font/DA Mover, a limit wynosił piętnaście.
Digital Research przejęło ten model w całości w GEM: na Atari ST akcesoria leżały jako pliki .ACC w katalogu głównym i pojawiały się w menu Desk, w liczbie najwyżej sześciu. Pomysł umarł razem z powodem swojego istnienia. Gdy w 1991 roku nadszedł System 7, wszystkie aplikacje były wielozadaniowe, akcesoria stały się zwykłymi programami, które tylko akurat mieszkały w menu Apple, i termin wyszedł z użycia. Potrzeba małego kalkulatora zawsze na wierzchu została od tego czasu wynaleziona na nowo jako widżety, gadżety i aplikacje paska menu.