DDD (Domain-Driven Design)
Eric Evans (2003) — modeluj złożone domeny w rozmowie z ekspertami dziedzinowymi i odzwierciedlaj ich język bezpośrednio w kodzie.
Wzorce strategiczne: bounded context (każda część domeny ma własny język), mapa kontekstów, ubiquitous language. Wzorce taktyczne: agregat (granica spójności), encja, obiekt wartości, zdarzenie domenowe, repozytorium, serwis aplikacyjny. Sprawdza się w złożonych domenach biznesowych; przesada dla aplikacji CRUD.
Wpłynęło na mikroserwisy (każdy serwis = jeden bounded context), event sourcing i CQRS. Nowoczesnym punktem odniesienia jest „Implementing DDD” Vaughna Vernona (2013). Krytyka: architektoniczne dyskusje przeładowane terminologią, w których sedno bywa zasypane.