DCOP
Własna magistrala komunikatów KDE 2 i 3, Desktop COmmunication Protocol, dzięki której każdym programem KDE dało się sterować z wiersza poleceń i którą później skopiowano do D-Bus.
KDE planowało oprzeć drugą wersję na CORBA, jak wszyscy w końcówce lat 90. uważali za stosowne, i zrezygnowało, gdy okazało się, że każdy komponent wymaga plików IDL, ORB i cierpliwości. Matthias Ettrich i Preston Brown napisali więc coś małego na bazie ICE — biblioteki, której X11R6 używało już do zarządzania sesją. Jeden serwer na sesję, dcopserver, pilnował, które programy są połączone; każdy program publikował obiekty z funkcjami, a wywołanie adresowano nazwą aplikacji, obiektem i sygnaturą. Argumenty serializowano własnymi typami danych Qt, co było łatwe, dopóki po obu stronach stały programy KDE — i właśnie o to chodziło.
Uwielbienie dla DCOP brało się z polecenia dcop: ze skryptu powłoki można było zmienić tapetę, sterować odtwarzaczem muzyki albo otworzyć kartę w Konquerorze, a kdcop pozwalał przeglądać wszystko, co da się wywołać. Model był na tyle dobry, że Havoc Pennington wziął go za wzór dla D-Bus, na który KDE 4 przeszło w 2008 roku. Był to rzadki przypadek, gdy strona GNOME skopiowała KDE, a KDE odebrało potem rezultat z powrotem.