coreboot

Zaczęło się w 1999 roku jako LinuxBIOS w Los Alamos National Laboratory, gdzie Ron Minnich chciał, by węzły klastra startowały bez naciskania F1 na klawiaturze, której tam nie było. W 2008 roku projekt przemianowano na coreboot. Konstrukcja jest celowo cienka: zainicjuj kontroler pamięci, zegary i magistrale, po czym uruchom payload — SeaBIOS dla starszych systemów, TianoCore dla UEFI, GRUB albo wprost jądro Linuksa.

Każdy Chromebook startuje z corebootem, co czyni go jednym z najczęściej wdrażanych firmware'ów, o którym nikt nie słyszał. Na nowoczesnych platformach Intela i AMD inicjalizacja pamięci wciąż wymaga jednak binarnych blobów od producenta, więc „otwartość” stała się kwestią stopnia, a nie odpowiedzią tak/nie.