Podział kodu (code splitting)
Technika dzielenia JavaScriptu aplikacji na kilka mniejszych paczek („chunków”) ładowanych na żądanie, zamiast jednego wielkiego bundle'a na starcie. Zmniejsza początkowe pobieranie i przyspiesza start strony — filar wydajności webowej.
Problem: duża aplikacja spakowana w jeden plik oznacza, że użytkownik musi pobrać (a przeglądarka sparsować) CAŁY kod, zanim cokolwiek zadziała — także kod stron i funkcji, których może nigdy nie odwiedzić. Podział kodu to rozbija; typowe granice to trasa (ładujesz tylko kod odwiedzanej strony), komponent (ciężki modal lub biblioteka wykresów ładuje się dopiero przy użyciu) oraz podział vendor (rzadko zmieniane zależności osobno, dla lepszego cache'owania). Mechanizm opiera się na import() (dynamic import), który bundlery (Vite, webpack, esbuild) rozpoznają i automatycznie dzielą na osobne chunki. Zysk: mniejszy początkowy bundle → szybszy Time to Interactive i lepsze Core Web Vitals. Kompromis: zbyt wiele małych chunków oznacza więcej rund sieciowych. Jedna z najważniejszych technik wydajności we współczesnych aplikacjach webowych. Spokrewniona z dynamic import i lazy loadingiem.