CLIM

Specyfikację opracowali Symbolics, International Lisp Associates i kilku dostawców Lispa, między innymi Lucid i Franz, jako przenośną wersję Dynamic Windows z Symbolicsa, gdy maszyny lispowe dogorywały, a branża potrzebowała wspólnej warstwy interfejsu na uniksowych stacjach roboczych. CLIM 1 pojawił się na początku lat 90., a CLIM 2, ten, który się liczy, w 1994 roku. Centralnym pomysłem jest typ prezentacji: gdy program wypisuje w oknie plik, datę lub klienta, CLIM zapamiętuje, czym to jest, a kiedy polecenie czeka na argument tego typu, wszystkie takie obiekty na ekranie się podświetlają i stają się klikalne. Polecenie definiuje się raz i dostaje za darmo pozycję w menu, postać klawiaturową i gesty myszy.

Warstwa spodnia, z portami i menedżerami ramek, miała sprawić, że ten sam program będzie jak u siebie w Motifie, na Genera i w stroju macintoshowym, co działało mniej więcej tak, jak zwykle działają takie obietnice. Komercyjne implementacje dostarczano z Allegro CL i LispWorks; darmowy McCLIM powstał na przełomie wieków i jest tym, którego używa się dziś, między innymi w środowiskach Lispa, które chcą rysować coś więcej niż tekst. Pomysł, że wyjście to klikalne dane, a nie znaki, wrócił później pod innymi nazwami, w notebookach i bogatych terminalach.