Efekt szachownicy
Nieskończony wzór w szachownicę, który obraca się, powiększa lub ucieka w perspektywie — stały element demosceny od końca lat 80.
Występuje w dwóch głównych odmianach. Płaska obraca i skaluje siatkę na całym ekranie, czyli jest rotozoomerem z najprostszą możliwą teksturą. Perspektywiczna układa pola jak podłogę sięgającą horyzontu, często z falą sinusoidalną lub cyklowaniem kolorów wzdłuż wierszy. Na Amidze i C64 budowano ją zwykle sprytnymi sztuczkami — prekalkulowanymi liniami, manipulacją bitplanami lub kolorami copperu na linię — a nie rysowaniem każdego piksela.
Dwa kolory to minimum, na jakie stać efekt, a mimo to trudno sprawić, by wyglądał dobrze: krawędzie robią się poszarpane, a aliasing widać od razu, gdy kwadraty maleją ku horyzontowi. Dlatego efekt nigdy do końca nie umarł.