Drukarka łańcuchowa
Drukarka wierszowa, w której znaki jadą na poziomym łańcuchu przesuwającym się przed rzędem młoteczków.
W drukarce łańcuchowej stalowa taśma odlanych znaków biegnie w nieskończonej pętli, z dużą prędkością przesuwając się poziomo przed papierem. Za papierem siedzi po jednym młoteczku na kolumnę; gdy glif potrzebny danej kolumnie akurat przejeżdża, młoteczek uderza i dociska papier oraz taśmę barwiącą do znaku. Ponieważ każdy znak występuje na łańcuchu wielokrotnie, żadna kolumna nie czeka długo na swoją kolej.
IBM rozsławił ten układ modelem 1403 (1959), który później dostał sztywniejszy „pociąg”, gdzie znaki ślizgały się w prowadnicy zamiast wisieć na ogniwach. Konstrukcja była szybsza i trwalsza niż starsza drukarka bębnowa i dawała równiejsze wiersze, bo pionowa pozycja znaku nie zależała już od dokładnego taktowania obrotów. Wymienne łańcuchy pozwalały jednej maszynie drukować różnymi zestawami znaków.