Znaki sterowania karetką
Pierwszy znak każdego wiersza wydruku nie był danymi, lecz instrukcją, o ile przesunąć papier przed drukowaniem.
Na mainframe'ach IBM i w Fortranie kolumna 1 była zarezerwowana na sterowanie. Spacja przesuwała o jeden wiersz, 0 o dwa, - o trzy, 1 przeskakiwała na początek następnej strony, a + nie przesuwała wcale, drukując na wierszu już istniejącym. Sam znak nigdy nie był drukowany. Kto o nim zapomniał, dostawał drukarkę zjadającą pierwszą literę każdego wiersza albo dwieście stron z jednym wierszem na każdej.
Skok strony obsługiwał nie program, lecz taśma sterująca karetką wewnątrz drukarki: sklejona pętla dziurkowanego papieru obracająca się zgodnie z posuwem, z otworami w różnych kanałach oznaczającymi końce stron i pozycje formularza. „Skocz do kanału 1” znaczyło początek formularza, a nowy układ formularza — nożyczki i taśmę klejącą. Konwencja nazywa się ANSI carriage control i przetrwała w zbiorach danych z/OS długo po tym, jak ktoś ostatni raz widział drukarkę wierszową.