Bucket-brigade device (BBD)
Analogowy układ opóźniający, w którym łańcuch kondensatorów przekazuje próbki napięcia dalej, jeden stopień na takt zegara — jak wiadra podawane w strażackim łańcuchu.
Pomysł opublikowali w 1969 roku badacze Philipsa, F. Sangster i K. Teer. Sygnał jest próbkowany w czasie, ale nigdy nie jest kwantyzowany: każdy stopień przechowuje analogowe napięcie, a dwufazowy zegar przesuwa ładunek do przodu. Opóźnienie równa się liczbie stopni podzielonej przez podwojoną częstotliwość zegara, więc ten sam układ da krótki chorus albo długie echo, zależnie od tego, jak szybko go taktujemy. Panasonic MN3005 (4096 stopni) i Reticon SAD1024 stały się układami, po które sięgali wszyscy.
Każde przekazanie gubi odrobinę ładunku, dlatego BBD wymaga filtrów antyaliasingowych i zwykle kompandera tłumiącego szum. Ten ciemny, nieco mętny dźwięk jest dziś właśnie tym, za co się płaci: Boss CE-1, Electro-Harmonix Memory Man i chorus z Juno brzmią tak, jak brzmią, bo technologia była wadliwa.