BPI (bity na cal)
Liczba bitów upakowanych na jednym calu ścieżki — jedna z dwóch osi, które razem tworzą gęstość powierzchniową.
Gęstość zapisu mierzy się w dwóch kierunkach: BPI wzdłuż ścieżki i TPI w poprzek (gęstość ścieżek). Po przemnożeniu dostajemy gęstość powierzchniową, czyli bity na cal kwadratowy — liczbę, za którą ugania się marketing. BPI zależy od tego, ile odwróceń strumienia mieści nośnik na cal, i tu liczy się kodowanie — FM, MFM i RLL upakowują coraz więcej bitów danych na jedno odwrócenie.
Historycznie BPI wzrosło od kilkuset na bębnach z lat 50. do milionów na współczesnych talerzach. Zapis ze strefowaniem bitów (zone bit recording) uwzględnia, że zewnętrzne ścieżki są fizycznie dłuższe, i umieszcza na nich więcej sektorów, właśnie po to, by utrzymać BPI blisko granicy nośnika na całym dysku, zamiast marnować zewnętrzny brzeg.