Szyfr bifid
Rozbija każdą literę na współrzędne wiersza i kolumny, tasuje je i składa z powrotem w nowe litery.
Opisał go około przełomu XIX i XX wieku Félix Delastelle. Każdą literę odszukuje się w kwadracie Polibiusza z kluczem i zamienia na parę cyfr. Wszystkie cyfry wierszy trafiają do jednej linii, wszystkie cyfry kolumn do następnej; potem odczytuje się je parami w nowej kolejności i zamienia z powrotem na litery.
Sztuczka nazywa się frakcjonowaniem. Każda litera szyfrogramu zależy od dwóch różnych liter tekstu jawnego, więc zmiana się rozchodzi — to wczesny przykład tego, co Claude Shannon nazwie później dyfuzją. Przy dostatecznej ilości tekstu nadal ulega analizie ręcznej, ale pokazał, że podstawienie i przestawienie razem są silniejsze niż osobno.