Alokator arenowy
Strategia alokacji, w której bierzesz jeden duży blok pamięci, wydajesz jego kawałki przesuwając wskaźnik do przodu, a potem zwalniasz całość jednym ruchem. Pojedynczych zwolnień nie ma.
Alokacja sprowadza się do mniej więcej trzech instrukcji zamiast wywołania ogólnego menedżera pamięci z listami wolnych bloków i blokadą, a dodatkowo obiekty tworzone po kolei leżą fizycznie obok siebie, co lubi pamięć podręczna. Wzorzec pasuje do obciążeń o wyraźnym czasie życia: kompilator może zaalokować całe drzewo składni w arenie i porzucić je po zakończeniu fazy, a serwer WWW może dać każdemu żądaniu własną i wyzerować ją po odpowiedzi. Nie pasuje do obiektów o różnych czasach życia, bo pamięć nie jest ponownie używana, dopóki cała arena nie zostanie zwolniona — jeden długowieczny obiekt trzyma więc przy życiu resztę. Destruktory trzeba też obsłużyć osobno, a w językach z typami wszystkie obiekty areny są związane tym samym czasem życia, co widać w sygnaturach.