ALGOL

ALGOL 60 wyszedł z europejsko-amerykańskiego komitetu i został opisany w raporcie pod redakcją Petera Naura. Przyniósł strukturę blokową z begin/end, zasięg leksykalny, wywołania rekurencyjne i parametry przekazywane przez nazwę — a przede wszystkim formalny opis składni, czyli notację zwaną dziś formą Backusa-Naura. Po raz pierwszy język zdefiniowano matematycznie, a nie za pomocą jego kompilatora.

Komercyjnie przegrał z Fortranem i COBOL-em, po części dlatego, że IBM go nie poparł. Zamiast tego stał się językiem czasopism: Communications of the ACM przez dwie dekady publikowało algorytmy w ALGOL-u. Tony Hoare podsumował jego spuściznę słowami, że był „ulepszeniem prawie wszystkich swoich następców”, a także poprzedników. Następca, ALGOL 68, urósł zanadto i stał się zbyt trudny do czytania, a malkontenci Wirth i Hoare poszli i zbudowali zamiast niego Pascala.