AC'97
Specyfikacja Intela z 1997 roku, która przeniosła dźwięk w PC z karty rozszerzeń na płytę główną, dzieląc go między cyfrowy kontroler a tani analogowy kodek.
Chodziło o podział pracy. Wszystko, co cyfrowe — DMA, bufory, miksowanie — trafiło do chipsetu, a konwersją C/A i A/C zajmował się osobny, niewielki układ od Realteka, Analog Devices lub Cirrus Logic. Rozmawiały ze sobą przez AC-link, pięcioprzewodową magistralę szeregową. Teoretycznie trzymało to szumy procesora z dala od części analogowej, a dźwięk potaniał tak bardzo, że trafił na każdą płytę główną.
Podstawą było 48 kHz i 16 bitów; kolejne wersje dodały próbki 20-bitowe, więcej kanałów i S/PDIF. Tym samym łączem szły też programowe modemy. Jakość zależała wyłącznie od staranności poprowadzenia ścieżek na płytce, przez co AC'97 stało się synonimem gniazda słuchawkowego, które buczy w rytm ruchów myszką. Intel zastąpił je w 2004 roku standardem High Definition Audio.