AAF (Advanced Authoring Format)

Montażysta obrazu pracuje w jednym programie, a montażysta dźwięku w innym, zwykle w Pro Tools. Do przeniesienia nie nadaje się gotowy plik audio, tylko cała oś czasu: które klipy leżą gdzie, jak są długie, gdzie się wygaszają i wchodzą. Jako pierwszy robił to OMF firmy Avid na początku lat 90. AAF pojawił się około 2000 roku z inicjatywy grupy branżowej pod przewodnictwem Avida i Microsoftu i opiera się na Microsoft Structured Storage — tym samym kontenerze co dawne pliki Office’a.

W praktyce AAF jest niezawodny w sprawach podstawowych i kapryśny w całej reszcie. Klipy i przenikania przechodzą bez problemu; automatyka głośności i ustawienia wtyczek czasem tak, zależnie od tego, które dwa programy próbują się dogadać. Dlatego do paczki zwykle dokłada się jeszcze stemy i miks referencyjny — na wszelki wypadek.